جذبه » گالری عکس » عکس چیستا یثربی + بیوگرافی چیستا یثربی

عکس چیستا یثربی + بیوگرافی چیستا یثربی

عکس چیستا یثربی + بیوگرافی چیستا یثربی

 

همسر چیستا یثربی شوهر چیستا یثربی چیستا یثربی کیست زندگینامه چیستایثربی و همسرش

عکس چیستا یثربی + بیوگرافی چیستا یثربی همسر چیستا یثربی شوهر چیستا یثربی چیستا یثربی کیست زندگینامه چیستایثربی و همسرش

عکس چیستا یثربی + بیوگرافی چیستا یثربی همسر چیستا یثربی شوهر چیستا یثربی چیستا یثربی کیست زندگینامه چیستایثربی و همسرش

عکس چیستا یثربی + بیوگرافی چیستا یثربی همسر چیستا یثربی شوهر چیستا یثربی چیستا یثربی کیست زندگینامه چیستایثربی و همسرش

عکس چیستا یثربی + بیوگرافی چیستا یثربی همسر چیستا یثربی شوهر چیستا یثربی چیستا یثربی کیست زندگینامه چیستایثربی و همسرش

بیوگرافی چیستا یثربی

چیستا یثربی متولد 1347 از تهران است و هنوز چند سال از ورودش به این رشته نگذشته، که در زمینه تئاتر (نویسندگی، نقد، کارگردانی) به مرحله ای رسید که برای بسیاری از علاقه مندان و صاحبنظران این رشته

شناخته شده است.

در حال حاضر به عنوان مدرس در دانشگاه الزهرا تدریس می کند و فوق لیسانس روانشناسی تربیتی دارد و تحقیقاتی هم در زمینه تئاتردرمانی در حد پایان نامه هایش انجام داده است. چیستا، فرزند دوم خانواده ای تحصیل کرده است. مادرش قصه می نوشته و پدرش هم از دور، دستی بر آتش داشته است. یثربی تازه متأهل شده است و در باره معیارش در انتخاب همسر برای زندگی مشترک می گوید:

ـ سال 74 بود، طی کارهایی که در زمینه اجرا و کارگردانی تئاتر «سرخه سوزان» انجام داده بودم، به آن حال و هوای عرفانی و پیدا کردن «خدا» دست یافتم. فضای عجیبی بود. حتی حالا که می خواهم برایتان بگویم می ترسم به «شعار» بدل شود. بگذریم. معیار و میزان من برای زندگی مشترک معیار این دنیایی نبود. من کسی را می خواستم که در راه رسیدن به آن «معنویت اصیل»، «به خداوند» کمکم کند. شاید باورتان نشود در تنهاییهایم می گفتم «خدایا سرنوشت مرا به گونه ای کن که با یکی از یاران امام زمان تو، کسی که در رکاب اوست و مرا به تو می رساند، همراه

شوم». با توجه به روحیه و فضای مذهبی تئاتر «سرخه سوزان» دلم می خواست این کارها همان طور بشود که بود، اما متأسفانه روح اثر را، بازیگران درک نکرده بودند و من این را به وضوح متوجه نبودم، اما می دیدم کار دلچسب نیست، تمرینها و توصیه ها زیاد بود اما متن برای اجرا جا نیفتاده بود. تا اینکه در یک جلسه آقای «میمندی نژاد» این موضوع را کشف کردند و چیزهایی گفتند که انگار من می خواستم آنها را به بازیگران بگویم، جوری که انگار به «اثر» در نتیجه یک کشف و شهود رسیده اند و همان سیری را طی کردند که آن فضا و اتمسفر در متن می خواست. یک متن مذهبی به دور از شعار، نزدیک به حقیقت و به طور کلی یک «متن مذهبی».

ـ کار تئاتر را کی و با چه انگیزه ای آغاز

کردید؟

ـ سال 68 به طور جدی وارد تئاتر شدم. تلاشم این بود که بین تئاتر و روانشناسی نقطه مشترکی پیدا کنم تا از این دو به مجموعه ای برسم که برای زندگی مردم، سودمند باشد. پایان نامه فوق لیسانسم را هم «تئاتردرمانی» قرار داد. برای آموزش تئاتر با کلاسهای جهاد دانشگاهی الزهرا، فرهنگسرای نیاوران، کانون تئاتر بانوان همراه شدم و به یادگیری اصول اولیه بازیگری ـ کارگردانی پرداختم. در همان موقع «اتاق آینه» را با همکاری بهزیستی راه اندازی کردیم. از سال 72 تا سال 74. طرح موفقی بود. سوژه از مردم (اغلب مشکلاتشان) و اجرا توسط اعضای گروه بود. کار ما حل

مشکلات به وسیله اجرای تئاتر بود. بعد از آن «دادگاه جادویی» را کار کردم و بعد «جمعه دم غروب» و بعد «سرخه سوزان» که در جشنواره سیزدهم فجر به عنوان کار برتر شناخته شد و در جشنواره چهاردهم هم به عنوان بهترین متن در باره «زن در عرصه انقلاب» شناخته شد. حالا هم (شهریور ماه 75) مشغول کار روی «پهلوان ریزه» هستم.

این متن در باره آدمهایی است که به چشم ما آدمهای معمولی هستند و شاید خیلی وقتها آنها را نمی بینیم. مسأله اصلی کار تئاتر من همین «آدمها» هستند. همین آدمهایی که استعدادهای بی انتهایی در وجودشان نهفته است؛ «مردم». انگیزه اصلی من هم از کار تئاتر پرداختن به زندگی «آدمها»ست.

ـ به نویسندگی متن نمایش اشاره کردید،

این مقوله چرا در تئاتر ما کمرنگ و کمرنگتر می شود؟

ـ همه جشنواره ها «کار» را می خواهند و هیچ جشنواره ای به غیر از جشنواره تئاتر بانوان نبود که «متن» را هم در جشنواره شرکت بدهد. خیلی نویسنده ها هستند که خوب می نویسند اما نمی توانند خوب هم کارگردانی کنند و این معضل می شود و احتمالاً یا بازی مطرح می شود یا کارگردانی. چون مرکزی نیست که از متن استقبال کند، مثل کانون فیلم که فیلمنامه را از شما به عنوان یک کار خوب می خرند و دیگری کارگردانی می کند، اما در زمینه تئاتر اگر نویسنده ای نتواند خودش کارگردانی کند، کار، قربانی شده است. حتی مرکزی هم نیست که حداقل کارهای مطرح را چاپ کند، نویسنده تئاتر هم فکر می کند حالا که امکان اجرا نداریم برای کجا و کی بنویسم.

ـ از جشنواره تئاتر بانوان که سال گذشته

برگزار شد چه تحلیلی دارید؟

ـ فکر می کنم جشنواره پارسال اولین و آخرین جشنواره تئاتر «بانوان» بود. چون هیچ خبری نیست. شاید به علت عکس العملهایی که شد مسؤولین از برگزاری مجدد آن صرف نظر کردند. حرکت فعال و جالبی بود. از خیلی جشنواره های دیگر قوی تر عمل کرد. کارها دست چین شده با موضوع خاص «زنان» بود. اگر تئاتر بانوان را هم که به تازگی بسته شده نداشته باشیم و جشنواره هم نداشته باشیم، نمی دانم آیا در زمینه تئاتر بانوان افق روشنی مقابل رو داریم؟

ـ برای حل این مشکل شما چه کرده اید؟

ـ در جهاد دانشگاهی الزهرا واحدی به نام «کانون تئاتر صبا» پدید آورده ایم. مسؤولیت فرهنگی این کانون را من به عهده گرفته ام. اگر بشود به وسیله تئاتردرمانی و کلاً اجرای تئاتر برای حل بسیاری از مشکلات بانوان قدم برداریم.

ـ کدام مشکلات خانم یثربی؟!

ـ نداشتن تفکر بارور. دنبال یک زندگی «باری به هر جهت رفتن». زنان جامعه ما با رسیدن به یک درک و شعور باید بتوانند تعیین کننده باشند. باید بتوانند سرنوشت خانواده و جامعه شان را رقم بزنند. الگوهای ما کم نیستند. به صحنه آوردن زندگی بزرگ زنان عالم می تواند برای بسیاری از گم کرده راهها، راهگشا باشد. از تئاتر باید به عنوان وسیله رشد انسانها استفاده کرد. تئاتر باید وسیله تعالی انسانها قرار بگیرد.

ـ ارتباط تئاتر را با هنرهای دیگر چه

اندازه ای می دانید؟

ـ دنیا دانه ای از حلقه زنجیر به هم پیوسته ای است که انسان را به خداوند وصل می نماید. تئاتر از هنرهای دیگر تغذیه می شود و بستری برای عرضه هنرهای دیگر است.

ـ دورنمای حرکت تئاتر بانوان را چطوری

می بینید؟

ـ اگر در موضوعها، نگاه کلی و جامع باشد و متنهای نمایش به جامعه برگردد به طور طبیعی چون زنان عضو مؤثر و مشخصی در جامعه هستند به مسایل و مشکلات آنها هم توجه خواهد شد. اما اگر تئاتر بانوان این روند را ادامه دهد، هیچ بوی بهبودی از اوضاع شنیده نخواهد شد. باید تشکلی به طور مشخص داعیه دار این حرکت باشد تا نیروهای مستعد هرز نرود. الآن جایی را داریم که دغدغه اصلی اش تئاتر بانوان باشد؟

ـ حالا مشغول کار جدیدی هستید؟

ـ فعلاً در دانشگاه آزاد مدرس هستم و مربی تئاتر مدرسه فرزانگان و آخرین کار (زمان گفتگو) اجرای تئاتر «ارتباط» با همکاری

بچه های تیزهوش مدرسه فرزانگان است. یا تدارک کار در کانون صبا، کاری که در سطح معرفی به جشنواره باشد فعلاً خیر.

ـ برای آینده چه برنامه ای دارید؟

ـ من برای رسیدن به اینکه تئاتر از زندگی جدا نباشد، کار می کنم. تئاتر مثل کیمیاگری است. آدم با نقش درگیر می شود و یک شخصیت جدید می آفریند. اگر تئاتر جوری جا بیفتد که ما هر کدام ضعفهایمان را بشناسیم و برای برطرف کردن آن یک شخصیت جدید در خودمان ایجاد کنیم، کیمیاگری شده است. اگر خدا بخواهد تحصیلاتم را در مرحله دکترا در زمینه کارگردانی تئاتر ادامه می دهم و سعی می کنم ارتباطم را با مردم از طریق تئاتر صحنه ای و تئاتر مطبوعاتی هم حفظ کنم.

ـ به عنوان سؤال آخر یا به عنوان یک

نویسنده بگویید چه سیری طی می شود تا شما یک متن نمایش را بنویسید.

ـ با یک جریان و موضوع فکری درگیر می شوم. بعد از کشف یک سوژه چون خط کاری من الهام گرفتن از اسطوره ها و افسانه هاست، به آن قالب رجوع می کنم و بعد آن را با زندگی روزمره تطبیق می دهم و بعد موردی را که در این کش و قوس پدید می آید بر دل کاغذ جاری می کنم. باید «درد»مند بود، باید خاطر، از چیزی آشفته گردیده باشد که برای رفع این آشفتگی عمومی به راه حل رسید. یعنی تشخیص درد و پی گیری برای درمان آن. تئاتر می تواند درمان باشد.

پیام زن: برای شما آرزوی موفقیت بیشتر

را داریم و سپاسگزاریم که در این گفتگو شرکت فرمودید.

توجه : با توجه به تذکر دوست عزیزی لازم دونستم اینجا بنویسم که در حال حاضر عکسی از همسر خانم چیستا یثربی در دسترس نمیباشد .

اشتراک گذاری مطلب

تاکنون 3 نظر ثبت شده است.

  1. ممنون. نوشته بالای عکس رو هم اگه ویرایش کنید ممنون میشم. واقعا براشون دردسر شده

  2. من از آشناهای خانم یثربی هستم و این آقای جوان آقای محمد نجاری نویسنده کتاب درباره خانم یثربی هستند .

نظر شما چیه ؟

نوشتن دیدگاه

4 × 5 =

تمام حقوق مادی , معنوی , مطالب و طرح قالب برای این سایت محفوظ است - طراحی شده توسط پارس تمز